Wat te doen bij levensbepalende veranderingen?

Van die grote veranderingen die levensbepalend zijn. Ken je ze? Verhuizingen, een relatie aangaan of verbreken, een baan opzeggen of een nieuwe baan starten. Spannend hè? Zeker als je iets opgeeft terwijl je nog niet weet wat er voor in de plaats komt. Het afgelopen jaar nam ik zo’n sprong in het diepe door mijn relatie te verbreken. Dit najaar komt de volgende sprong, mijn huis te koop zetten terwijl ik nog geen ander huis heb.

En terwijl ik daar in mijn hoofd ontzettend druk mee ben, bedenk ik dat iedereen dergelijke veranderingen meemaakt. En dat (job)coaches en begeleiders in het sociale domein eigenlijk voortdurend mensen bij dergelijke veranderingen begeleiden. Dus, hierbij mijn bevindingen tot nu toe. Doe er je voordeel mee. Voor jezelf of voor je cliënten!

Wat houdt je tegen?

Het eerste wat in mij opkomt is angst. Ik weet niet hoe jullie hoofd werkt, maar mijn hoofd verzint bij grote veranderingen meteen een aantal beren op de weg. Allerlei redenen waarom dit nu misschien toch niet zo verstandig is.. Mijn hoofd houdt me waarschijnlijk het meeste tegen bij veranderen.

Wat we ook vaak vergeten, is dat veranderen niet alleen gaat over het aangaan van nieuwe dingen. Hoe hard we ook allemaal roepen dat we vooruit moeten kijken, veranderen gaat ook over afscheid nemen van het oude. Dingen opgeven. Loslaten. Soms zelfs rouw.

Veranderen vraagt van alles van je. Bijvoorbeeld om kunnen gaan met chaos. Veranderen is immers chaos. Maar ook nieuwe vaardigheden die je in de oude situatie niet nodig had, maar nu wel. Als ik niet op pas, en ik herken dit ook bij anderen, overvalt mij af en toe het gevoel van machteloosheid. ‘Ik kan dit niet, ik kan hier niet tegen, ik overzie het niet’.

Dit alles kan er voor zorgen dat je de verandering niet aangaat.

Wat doet het met je?

Als je de verandering toch aangaat, kost het, ik spreek uit ervaring, bergen met energie.

Daarnaast ben ik af en toe zo labiel als wat. Op zich niet gek natuurlijk. Verandering roept emoties op. En tja, bij vrouwen… 🙂

Ik merk ook dat het lastiger is me te concentreren op alles wat niet met de verandering te maken heeft.

Herken je deze dingen bij jezelf? Zie je het bij anderen?

Wat heb je nodig om te veranderen?

In de eerste plaats lef. Om een verandering aan te gaan moet je op een gegeven moment je ogen dicht doen, je neus dichtknijpen en springen. Je moet durven kiezen voor het nieuwe, onzekere, als je het oude, zekere, niet meer wilt. En dan stapje voor stapje, in je eigen tempo, gewoon doorgaan op de ingeslagen weg.

Wat ook nodig is, is dat je moet blijven voelen. Je hoofd kan je van alles vertellen, maar die is ook snel de weg kwijt. Wat zegt je lijf? Wat zegt je hart? Zit je nog op het goede pad?

Zorg voor genoeg rust en stilte om stil te staan bij je gevoel. Maar ook om bij te tanken. Wees lief voor jezelf. Gun je zelf ook plezier en ontspanning. Je hebt het nodig. Veranderen is hard werken.

En heb vertrouwen. Vertrouwen dat het goed komt. Vertrouwen in jezelf. Jij kunt dit.

Wat heb je nodig van anderen?

Als je het mij vraagt vooral steun. Mensen die naast je staan, met je mee leven. Die niet oordelen of met ongevraagde adviezen komen, maar die je helpen je te uiten en je laten zien dat alles er mag zijn. En bevestiging. Dat je het goed doet. Dat je op de goede weg zit. Dat je het kunt.

OK, dit is het zo’n beetje. Hebben jullie nog aanvullingen? Eigen ervaringen? Ik ben benieuwd!

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Advertenties

Waarom minder in je hoofd en meer bij je gevoel ook goed is voor je werk

Ik was je niet vergeten hoor. Ik was met andere dingen bezig. Ik zal je vertellen waarmee:

Daarvoor moet ik je, ondanks dat het nu bijna zomer is, meenemen naar december 2016. Om het jaar af te sluiten organiseert een van mijn grootste opdrachtgevers, Combo Emonomy, een kerstbijeenkomst. In het kader van een veel gebruikte spreuk bij Combo ‘wees de verandering die je wilt zien’, zitten we met een goed glas wijn bij het haardvuur om door te nemen hoe voor iedereen het afgelopen jaar is geweest en waar men zich het komende jaar op wil richten. Ik was er dat najaar tegenaan gelopen dat ik moeite had met feedback geven. Ik wist prima hoe het moest hoor (gaf er zelfs trainingen in ;-)), maar doen was toch een stuk lastiger. Zo’n stelletje trainers bij elkaar, die zijn niet zo maar tevreden.. Dus er werd diep doorgevraagd. Mijn hoofd werd steeds roder ;-). Ik besefte mij dat ik feedback geven lastig vond omdat ik te veel in mijn hoofd bezig was en te weinig luisterde naar mijn gevoel. Ik was druk met alle oefeningen, leerdoelen, de tijdsplanning etc. En pas in de trein terug naar huis besefte ik dan dat ik iets bijvoorbeeld vervelend had gevonden. Tja, beetje laat om dan nog feedback te geven..

Ok, om een goede trainer en coach te zijn is feedback kunnen geven wel erg handig, dus dat moest anders. Januari 2017 start ik met een coach die mij hier bij zal helpen. Met Roderik van flowsessions wandel ik regelmatig in het bos, leer ik mediteren en kom ik (ondanks dat ik het nog steeds verrekte moeilijk vind) steeds dichter bij mijn gevoel. Mijn eigen proces loopt prachtig synchroon met de ontwikkelingen binnen Combo waar we het hele programma op de schop gooien. Dit werkt enorm stimulerend en ik voel me door hen (en door familie en vrienden) gesteund.

Naar je gevoel leren luisteren is noodzakelijk om op een goede manier feedback te kunnen geven (zie ook geweldloze communicatie). Maar je neemt jezelf natuurlijk in alles mee, dus ook persoonlijk werd 2017 een pittig jaar (ik heb eerder al verteld dat mijn partner en ik sinds december uit elkaar zijn) en dat is het met vlagen nog steeds (ik moet bijvoorbeeld nog op zoek naar nieuwe woonruimte). Maar al met al voelt het wel goed. Het zijn keuzes die goed zijn voor mij.

In mijn werk merk ik dat ik meer aanwezig kan zijn in het moment (en niet in mijn hoofd bij wat allemaal nog moet bijvoorbeeld). Daardoor kan ik meer met mijn aandacht bij de cursisten zijn, bij hun proces. Ik ben scherper, ga dieper, ben effectiever. Ik kan beter schakelen en kreeg laatst het voor mij mooie compliment dat ik meer rust uitstraal tijdens mijn lessen (ondanks dat ik nog steeds vrolijk en enthousiast ben hoor ;-)). Ik heb minder het gevoel dat ik moet duwen en trekken aan een groep en ervaar meer energie en flow.

Waarom vertel ik dit allemaal? Ik gun dit jullie ook. Bij Combo proberen we je hier toe te inspireren door te oefenen met de 4 niveau’s van luisteren (Otto Scharmer), door je te laten vragen naar betekenis en gevoel en dan bijvoorbeeld eens 5 seconden stil te zijn. Door te letten op je eigen fysieke houding, ademhaling. Door je te laten reflecteren op je eigen handelen. Het leidt tot prachtige ontwikkelingen bij cliënten, maar wees gewaarschuwd, ook bij jezelf kan er van alles gebeuren! 😉

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Bandbreedte en hersenen. Hoe werkt het?

Bandbreedte is: ‘De hoeveelheid data die tegelijkertijd over een bepaalde verbinding kan worden vervoerd’. Waarom vertel ik je dit? Onze hersenen kun je vergelijken met een netwerk van leidingen waarover informatie vervoerd wordt. Hoe drukker het op dat netwerk is, hoe minder ‘beschikbare bandbreedte’ er over blijft.

Misschien ken je het gevoel. Ik vond vorige week de kaas terug in het keukenkastje in plaats van in de koelkast. Ik reed dezelfde week twee keer verkeerd terwijl ik die route toch echt ken en de navigatie zelfs aanstond.. Mijn bandbreedte is (ik hoop tijdelijk!) iets verminderd. Dat is niet zo gek. Na 10 jaar samenwonen woon ik sinds begin januari weer alleen. Dat is goed, maar ook pittig. Ik heb veel aan m’n hoofd en alle emoties kosten energie. Het is dus druk op ‘m’n netwerk’ en de ‘beschikbare bandbreedte’ is minder.

Nu is mijn situatie een tijdelijk iets. Stel nu dat je iemand bent die uit generatiearmoede komt. Dat je (net als jouw ouders) bent opgegroeid in schaarste. Dat er bij jou thuis altijd te weinig geld was. En daardoor dus altijd stress. Dat je met sociale activiteiten niet mee kon doen. Dat je je schaamde of gepest werd op school omdat je niet de juiste spullen had. Dat er door de stress lang niet altijd voldoende aandacht voor je was en dat je bepaalde dingen niet geleerd hebt. En dat je nu in jouw gezin hetzelfde weer ziet gebeuren. Je kunt je voorstellen dat door al die zorgen je bandbreedte behoorlijk verminderd is. Maar misschien kun je je ook voorstellen dat, ook al is de bedrading net zo goed aangelegd als bij ieder ander, de boel door jarenlange overbelasting niet altijd even goed werkt en er soms misschien zelfs kortsluiting ontstaat.

Wat betekent dit voor jou als professional in het sociale domein? Het belangrijkste is dat je dit weet en dat je er rekening mee wilt houden. Het enige dat je hoeft te doen is met je client uitzoeken hoe die bandbreedte bij hem of haar werkt. Wat krijgt iemand op dit moment wel voor elkaar en wat niet? Hoe kun je samen ruimte creëren? Mijn maatje Astrid, waarmee ik les geef bij COEVA (opleiding voor ervaringsdeskundigen in armoede en sociale uitsluiting), vertelt wel eens dat ze al zo enorm geholpen was met een retourenvelop met vast een postzegel er op en een extra kopietje. Omdat zij geen geld, tijd, energie (bandbreedte) had om dat ook nog te moeten regelen.

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Waarom zelf ‘door de mangel’ gaan goed is voor je clienten

Poeh, wat was ik zenuwachtig! Ik was er zelf verbaasd over. Ik ging een trainingsweek volgen. Een week met 8 deelnemers en 4 trainers in de Ardennen werken aan je persoonlijke ontwikkeling. Ik wilde het heel graag, maar je weet dat je voortdurend uit je comfortzone moet en dat het dichtbij gaat komen. Doodeng. Ik kwam amper uit mijn woorden tijdens het voorstelrondje. Ik weet even weer precies hoe sommige van mijn cursisten zich voelen tijdens een eerste trainingsbijeenkomst! En ik heb weer veel geleerd dat ik weer kan doorgeven.

In de jobcoachopleiding van Combo hebben we het over ‘Wees de verandering die je wilt zien’. Dus als ik wil dat mijn cursisten uit hun comfortzone stappen omdat ze dan kunnen leren, moet ik dat zelf ook doen. Als ik wil dat mijn cursisten zich kwetsbaar opstellen, omdat ze dan kunnen leren, moet ik dat zelf ook doen. Want mensen leren van rolmodellen, voorbeelden. En goed voorbeeld doet goed volgen. Als ik tijdens een training iets persoonlijks laat zien, iets dat echt wel een beetje lastig is om te vertellen, doen mijn cursisten dat in de oefening daarna ook veel sneller (en ik kan me beter inleven in hun situatie). Het mooie daarvan is, dat het een sneeuwbaleffect heeft. Door de persoonlijke verhalen wordt de sfeer veiliger, de band tussen mensen beter, waardoor ze nog meer stappen durven zetten en meer durven te leren. En helemaal mooi is het als zij deze ervaring dan ook weer meenemen naar hun collega’s en clienten.

Een andere reden van ‘Wees de verandering die je wilt zien’ is dat je anderen niet kunt leren wat je zelf niet weet. Natuurlijk kun je de theorie in duiken en die kennis overbrengen, maar er is een verschil tussen theoretische kennis overbrengen of ervaringskennis overbrengen. En we weten allemaal wat meer indruk maakt..

Dus, regelmatig zelf weer even door de mangel, ik kan het iedereen aanraden. Kijk maar naar het Joharivenster. Je hebt anderen nodig om je ‘blind self’ en je ‘hidden self’ te verkleinen en je ‘open self’ te vergroten. En wie weet wat er dan in je ‘unknown self’ op je wacht en wat je allemaal nog meer te bieden hebt aan anderen!

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

De kracht van de roze bril

Het is half 5. Ik ben bij een opvanglocatie voor ex-dakloze volwassenen. De les Motiverende Gespreksvoering voor begeleiders zit er bijna op. We bespreken net het huiswerk als er een alarm loeihard afgaat. Ik schrik me rot. Twee cursisten spurten meteen de ruimte uit. Omdat we door de dunne muren van de tijdelijke cabines waarin de opvang gevestigd is geroep horen over een mes, rent ook de rest van de cursisten de ruimte uit om hun collega’s te gaan helpen. Over lef en teamgeest gesproken. Ik blijf achter met de nieuwe medewerker die vandaag voor het eerst is en nog dacht dat ze per ongeluk op een knopje van de portofoon had gedrukt. Er blijkt inderdaad een bewoner door een andere bewoner met een mes te zijn bedreigd. Binnen no time is de politie gebeld en is de situatie onder controle.

Poeh, ik heb er bewondering voor hoor, als je zo snel en adequaat kunt reageren in zulke situaties. Deze bewoners zijn vaak onder invloed en/ of in de war en kunnen onvoorspelbaar reageren. Je zou er ook bang, afwerend en moedeloos van kunnen worden. En natuurlijk hebben deze begeleiders daar ook wel eens last van. Maar, als ik vraag of ze geloven dat iedereen wel wil veranderen omdat iedereen diep van binnen wel een beter leven wil voor zichzelf, zeggen ze volmondig ‘ja’. En als ik vraag of ze geloven dat iedereen kan veranderen, is het antwoord ook ‘ja’. De een sneller en makkelijker dan de ander, maar toch ‘ja’. Ik ben blij. Als zij nog steeds een roze bril op kunnen zetten en ondanks al het soms lastige gedrag in deze mensen blijven geloven, dan is er hoop op groei en ontwikkeling.

Ik ruim ondertussen mijn spullen op. Een meneer komt binnen lopen. ‘O, ik wist niet dat jullie bezig waren, ik wil niet storen’. Ik stel hem gerust dat we klaar zijn en dat hij natuurlijk binnen mag komen. Hij heeft wat eten bij zich. ‘Ik houd van vers eten’ terwijl hij suiker over zijn watermeloen strooit (ik kan het niet helpen dat ik meteen bedenk dat mensen die verslaafd zijn aan heroïne vaak grote behoefte hebben aan suiker). Verder heeft hij een zakje sla en een fles slasaus bij zich. ‘Eet smakelijk’. ‘Ik ben vandaag bij de zorgboerderij geweest’. Ik reageer belangstellend. Hij vertelt dat het vandaag zijn 4e dag was daar. Het is een zorgboerderij gespecialiseerd in schapen. ‘Wat leuk, en wat moet je daar dan allemaal doen?’ Hij vertelt dat hij vandaag iets moois heeft meegemaakt. Het was eigenlijk niet de bedoeling, maar hij heeft vandaag een lammetje ter wereld gebracht. Hij is zichtbaar geroerd. Hij vertelt het verhaal wel drie keer. ‘Gister stond ik daar nog te janken om een dood lam. Vandaag help ik bij een geboorte!’ Ik luister en leef mee. Het raakt mij.

Wat mooi, dat deze man, met een heftig leven achter de rug, hier een dak boven zijn hoofd heeft gekregen en de begeleiding om aan dagbesteding te beginnen. Wat mooi dat zo’n zorgboerderij deze mensen een kans biedt. En wat mooi dat deze man nog zo geroerd kan raken. ‘Ik heb heel wat om over na te denken!’ Ook hij ziet de wereld vanavond door een roze bril.

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Mijn oma en het nut van heldenverhalen

Ik ben een boek aan het lezen. ‘Storytelling in 12 stappen. Op reis met de held. – Mieke Bouma‘. Het gaat over de opbouw van verhalen. Fictie, maar ook levensverhalen of verhalen van bedrijven. Na elk hoofdstuk zijn er opdrachten/ vragen die je op weg helpen bij het schrijven. De eerste vraag prikkelt me meteen:

‘Welke helden ken jij uit je eigen leven? Wie heb je ooit als moedig, dapper, bijzonder of strijdvaardig beschouwd? Waarom?’

Op het moment dat ik de vraag lees zit ik aan het ziekenhuisbed van een vriendin terwijl ze een chemokuur ondergaat. Over helden gesproken. Maar dat verhaal vertel ik later misschien nog wel eens. Ik denk even verder en er komen een aantal dappere cliënten en collega’s in mijn gedachten voorbij. Maar ik denk ook aan mijn oma van vaders kant. Ze is al weer een aantal jaren geleden gestorven. Wat ik zo stoer aan haar vond?

Op haar 52e haalde oma, die alleen de lagere school had doorlopen, haar rijbewijs. Ze vond het maar niks dat alleen opa kon rijden. Op haar 65e begon ze met zwemles. Elke ochtend om 7 uur lag ze in het zwembad en nam ze met de veel jongere dames uit het dorp de dag door. Wij, kleinkinderen met ons diploma al lang op zak, waren bij haar afzwemmen. Op haar 80e stapte ze voor het eerst met een groepje zwemvriendinnen in het vliegtuig voor een vakantie naar Portugal. Ze had nog nooit gevlogen en wilde dat altijd nog eens doen. Ik zal nooit vergeten hoe enthousiast ze er over vertelde.

Waarom deel ik dit met jullie? Dit verhaal over mijn oma zegt misschien wel meer over mij dan over haar. Mijn zussen en ouders zullen vast andere verhalen over haar vertellen. Mijn ‘kern’ of ‘motor’ zoals we het op de jobcoachopleiding noemen gaat over ontwikkeling. Ik word enthousiast als ik ontwikkeling bij anderen zie, maar heb het zelf ook nodig om steeds weer iets nieuws te leren. Dat je daarvoor ooit te oud zou kunnen zijn vind ik dus ook echt onzin.

Bij ‘helden’ dacht ik trouwens ook aan mijn favoriete biologielerares op de middelbare school. Ik zie nog voor me hoe zij de ‘celdeling’ stond uit te beelden voor de klas. Pas toen ik ‘mijn filmpje‘ voor de nieuwe website van Combo Emonomy bekeek realiseerde ik me dat ik hetzelfde doe voor een groep..:-)

Dus, als je bezig bent met een intake of assessment van een cliënt, of misschien juist wel tijdens een informeel moment, stel dan eens deze of een andere onverwachte vraag (gebruik bijvoorbeeld eens gesprekskaarten). Bedenk dat het verhaal dat komt geen tijdverspilling is en je niet afhoudt van jullie doel. Nee, het vergroot het contact en vertelt je, als je goed luistert en een beetje doorvraagt, veel meer over je cliënt dan je in eerste instantie misschien wel denkt.

ps. mooie empowerment-opdracht: iemand (met behulp van z’n netwerk) z’n eigen ‘heldenverhaal’ laten schrijven.

Wie is jouw held en waarom?

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Wat je kunt leren van je clienten

Regelmatig spreek ik af met oud collega’s om te horen hoe het met ze gaat en wat ze zoal tegenkomen in hun werk. Vorige week sprak ik met Yvon (dank voor de inspiratie!). Nadat we herinneringen ophaalden en het hadden over ‘een team zijn met je cliënt’ (IVB jobcoaching) vroeg ze mij wat ik dan precies van die ene cliënt had geleerd. Een goede vraag waar ik niet zo goed antwoord op kon geven.

Het bleef doorsudderen in mijn hoofd tot ik vandaag de commencement speech van J.K. Rowling nog eens bekeek (aanrader! zeker voor mensen die net hun diploma hebben gehaald)

Ze vertelt over de armoede waarin ze opgroeide en de donkere periode in haar leven toen ze na een tijd weer in die armoede terecht kwam. Ze vertelt over hoe het is als je je mislukt voelt omdat al je angsten waarheid zijn geworden. Ze vertelt ook dat als je niets meer te verliezen hebt je wel echt trouw moet worden aan jezelf om uit die put om hoog te klimmen. Je moet wel op zoek naar ‘wie je echt bent, wat je echt wilt en waar je kracht zit’.

Zo op de bodem zitten heb ik nog nooit meegemaakt. Te voorzichtig, te bang om risico’s te nemen, fouten te maken. Te weinig geleefd, genoeg geluk gehad? En jij? Ken jij de bodem? Veel van onze cliënten hebben door allerlei omstandigheden die bodem wel meegemaakt (of zitten er nog). Veel van hen lukt het om zich in die put zo kwetsbaar op te stellen dat ze (samen met jou, omdat jij je kunt inleven) uit durven te vinden wie ze echt zijn, wat ze echt willen. Zodat ze voldoende kracht kunnen verzamelen om uit die put te klimmen, hoe moeilijk ook.

Dus wat leer ik, nog elke dag, van mijn cliënten/ cursisten?

  1. Hoe weinig er hoeft te gebeuren om in die put terecht te komen.
  2. Maar ook dat je die put vaak kunt overleven en er uit kunt klimmen als je trouw aan jezelf kunt en durft te zijn. Hoe ingewikkeld dat ook is.

Wat leer jij van jouw cliënten? Ik ben heel benieuwd. Deel je het in een reactie?

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!