Mijn oma en het nut van heldenverhalen

Ik ben een boek aan het lezen. ‘Storytelling in 12 stappen. Op reis met de held. – Mieke Bouma‘. Het gaat over de opbouw van verhalen. Fictie, maar ook levensverhalen of verhalen van bedrijven. Na elk hoofdstuk zijn er opdrachten/ vragen die je op weg helpen bij het schrijven. De eerste vraag prikkelt me meteen:

‘Welke helden ken jij uit je eigen leven? Wie heb je ooit als moedig, dapper, bijzonder of strijdvaardig beschouwd? Waarom?’

Op het moment dat ik de vraag lees zit ik aan het ziekenhuisbed van een vriendin terwijl ze een chemokuur ondergaat. Over helden gesproken. Maar dat verhaal vertel ik later misschien nog wel eens. Ik denk even verder en er komen een aantal dappere cliënten en collega’s in mijn gedachten voorbij. Maar ik denk ook aan mijn oma van vaders kant. Ze is al weer een aantal jaren geleden gestorven. Wat ik zo stoer aan haar vond?

Op haar 52e haalde oma, die alleen de lagere school had doorlopen, haar rijbewijs. Ze vond het maar niks dat alleen opa kon rijden. Op haar 65e begon ze met zwemles. Elke ochtend om 7 uur lag ze in het zwembad en nam ze met de veel jongere dames uit het dorp de dag door. Wij, kleinkinderen met ons diploma al lang op zak, waren bij haar afzwemmen. Op haar 80e stapte ze voor het eerst met een groepje zwemvriendinnen in het vliegtuig voor een vakantie naar Portugal. Ze had nog nooit gevlogen en wilde dat altijd nog eens doen. Ik zal nooit vergeten hoe enthousiast ze er over vertelde.

Waarom deel ik dit met jullie? Dit verhaal over mijn oma zegt misschien wel meer over mij dan over haar. Mijn zussen en ouders zullen vast andere verhalen over haar vertellen. Mijn ‘kern’ of ‘motor’ zoals we het op de jobcoachopleiding noemen gaat over ontwikkeling. Ik word enthousiast als ik ontwikkeling bij anderen zie, maar heb het zelf ook nodig om steeds weer iets nieuws te leren. Dat je daarvoor ooit te oud zou kunnen zijn vind ik dus ook echt onzin.

Bij ‘helden’ dacht ik trouwens ook aan mijn favoriete biologielerares op de middelbare school. Ik zie nog voor me hoe zij de ‘celdeling’ stond uit te beelden voor de klas. Pas toen ik ‘mijn filmpje‘ voor de nieuwe website van Combo Emonomy bekeek realiseerde ik me dat ik hetzelfde doe voor een groep..:-)

Dus, als je bezig bent met een intake of assessment van een cliënt, of misschien juist wel tijdens een informeel moment, stel dan eens deze of een andere onverwachte vraag (gebruik bijvoorbeeld eens gesprekskaarten). Bedenk dat het verhaal dat komt geen tijdverspilling is en je niet afhoudt van jullie doel. Nee, het vergroot het contact en vertelt je, als je goed luistert en een beetje doorvraagt, veel meer over je cliënt dan je in eerste instantie misschien wel denkt.

ps. mooie empowerment-opdracht: iemand (met behulp van z’n netwerk) z’n eigen ‘heldenverhaal’ laten schrijven.

Wie is jouw held en waarom?

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Advertenties

Weet jij hoe je client het beste leert?

het gesprekWeet je wat best gek is? Als hulpverlener, begeleider, jobcoach ben je altijd bezig om mensen een stap verder te helpen in hun leven. Om dat voor elkaar te krijgen moeten mensen vaak nieuwe dingen leren. Jouw taak is om ze daarbij te begeleiden. In een intakegesprek vragen we vanalles, maar bijna nooit ‘hoe leer jij het best?’. In de jobcoachopleiding is ‘manier van leren’ een belangrijk onderdeel van het assessment. Je kunt daarbij denken aan de leerstijlen/ strategieën van Kolb, maar het is meer dan dat.

Ik heb een nieuwe uitdaging. Ik vind dat mijn/ onze trainingen nog vaak te ‘talig’ zijn. Er wordt veel gepraat, geschreven, gelezen. Natuurlijk oefenen we ook veel, maar ook dat is vaak in de vorm van een gesprek. We (zeker de beelddenkers onder ons) leren echter ook door bijvoorbeeld te zien en te voelen. Ik ben al mijn trainingen aan het aanpassen zodat ook die manieren van leren meer aan bod komen. Ik werk nu bijvoorbeeld meer met filmpjes en ik wil meer gaan tekenen.

Best spannend. Tekenen voor een groep. Dat beschouw ik namelijk niet als mijn grootste talent ;-). Wat heb ik nodig om nieuwe, spannende dingen toch te gaan doen? Hoe zet ik een stap uit mijn comfortzone? Wat is mijn manier van leren en welke begeleiding heb ik daarbij nodig?

  1. Ik moet zelf het nut er van inzien, het belangrijk en leuk genoeg vinden
  2. Ik heb een kleine schop onder mijn kont nodig om over de drempel heen te stappen, in het diepe te springen en het daadwerkelijk te gaan doen
  3. Ik heb het vertrouwen van anderen nodig dat ik het kan
  4. Vervolgens heb ik de ruimte nodig om er op mijn eigen manier mee aan de slag te gaan
  5. Ik vind het dan prettig dat er iemand is waarbij ik af en toe terecht kan om te sparren. Door hardop te denken en reactie terug te krijgen kom ik weer een stap verder in mijn proces.

Weet jij dit van jezelf? Zo ja, heb je deze gebruiksaanwijzing aan bijvoorbeeld je leidinggevende gegeven? Wat zou dat je op kunnen leveren?

Weet jij de manier van leren van je cliënten die je coacht? Hoe handig zou het zijn als je cliënt deze gebruiksaanwijzing zelf had en kon delen met bijvoorbeeld zijn/ haar andere hulpverleners, nieuwe werkgever, etc.. In de jobcoachopleiding van Combo Emonomy leer je deze gebruiksaanwijzing voor jezelf en voor je cliënten te ontdekken (in maart starten overigens weer nieuwe groepen, er is nog plek).

Voor nu heb ik voor jullie een uitdaging. Voor het tekenen in trainingen ben ik symbolen aan het bedenken. Dit is mijn eerste poging voor het woord job-coach. Ik ben nog niet helemaal tevreden. Wie helpt mij mee?

job-coach

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Als je motor gaat draaien, dan..

Anke Fokkens creatiefIk fiets terug van een bezoekje aan Astrid. Zij is een van de ervaringsdeskundigen waar ik mee ga samenwerken in de COEVA opleiding (opleiding voor ervaringsdeskundigen in armoede). Ik barst van de inspiratie. Ze had zo’n geweldig idee om haar eigen levensverhaal aan de groep te vertellen aan de hand van foto’s. Dat ga ik ook doen! Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan. Maar o ja, ik had ook zo’n goed artikel gelezen over activerende werkvormen waar ik iets mee wilde. En ik zou nog een powerpoint van de jobcoachopleiding verbeteren en een digitale quiz over Motiverende Gespreksvoering maken.. Eeehhh.. en het is ook weer tijd voor een nieuw blog..

Mijn vriend moet er af en toe wel een beetje om lachen als ik weer eens veel te lang bezig ben met het nakijken van een portfolio of het voorbereiden van een training. ‘Het moet immers wel goed!’ Ik word er zelf ook wel eens moe van. Steeds die inspiratie om weer dingen aan te passen, te verbeteren en te ontwikkelen. Aan de foto te zien zat het er al vroeg in ;-). Ik kan het niet laten. Sterker nog, ik kan er niet zonder. Zodra iets op de automatische piloot gaat wordt het bij mij al heel gauw sleur, dan ga ik me vervelen en word ik sjagerijnig.

Ken je dat? Heb jij ook zo iets dat je echt nodig hebt in je werk? Als dat er is gaan je ogen glimmen, krijg je energie en vliegt je dag voorbij? Als het er niet is voel je je langzaam verpieteren? Ik ben heel benieuwd! Deel je het met ons in een reactie op dit blog?

IVB Combo vliegwiel-werknemerIn de IVB (Individuele Vraaggerichte Benadering), de methodiek die we hanteren in de jobcoachopleiding van Combo, noemen we dit ‘de kern’ van het assessment (vliegwiel), ook wel ‘de motor’. Als jouw kern/ motor aansluit bij de kern van een werkplek, dan weet je zeker dat je goed zit en dat je daar nog lang je ei kwijt kunt. Dan is er bijna altijd een duurzame match.

De kern heeft ook vaak een keerzijde. Dat noemen we je ‘centrale ontwikkelthema’. Altijd maar willen ontwikkelen is ook doodvermoeiend. Ik mag bijvoorbeeld meer leren genieten van het hier en nu. Misschien toch maar eens die cursus mindfulness doen :-).

Daarom heb ik dus mijn eigen trainingsbedrijf! Kan ik lekker voortdurend mijn inspiratie en creativiteit kwijt en continu bezig zijn met ontwikkeling van anderen en van mezelf! En jij, zit jij ook zo goed op je plek?

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Hoe goed is jouw intake?

Model of Human OccupationKennen jullie dit model? Waarschijnlijk niet. Of je moet ook ooit een opleiding tot Ergotherapeut gevolgd hebben, net als ik in een ver verleden.

Het is het ‘Model of Human Occupation’, oftewel ‘MOHO’ van Gary Kielhofner. Het is een oud model uit de jaren ’70, maar wordt binnen de Ergotherapie nog steeds veel gebruikt. Het model gaat onder andere over de motivatie om te werken. Ik kwam er pas weer mee in aanraking omdat ik gevraagd ben wat werk te doen voor een nieuwe opleiding Ergotherapie.

Zoals veel van jullie weten werk ik al jaren niet meer als Ergotherapeut en geef ik nu onder andere trainingen in de IVB, (Individuele Vraaggerichte Benadering). Dit is de Supported Employment methode uit Amerika, maar door Combo Emonomy vertaald naar de situatie in Nederland.

In deze methode doe je de intake (Assessment) volgens het model hiernaast, ook wel het ‘vliegwiel’ genaamd. Als je goed kijkt zie je een boel overeenkomsten. In beide modellen worden de vaardigheden genoemd. Beide besteden aandacht aan de ‘wil’ (Volition, wensen/ motieven) en de rollen die iemand kan hebben in het leven. IVB besteedt extra aandacht aan de manier waarop iemand leert (en zich dus het snelst ontwikkelt) en de sfeer waarin hij zich prettig voelt. Beide modellen gaan er van uit dat de mens zich ontwikkelt en dat zo’n model geen statisch geheel is.

Prachtige modellen, en daar zijn er echt nog wel meer van. Maar kijk nu eens kritisch naar je eigen intake. Hoeveel tijd neem jij om achter al dit soort belangrijke zaken te komen? Of trap jij ook in die valkuil van ‘even kennismaken, vertellen wat het traject inhoudt en dan zo snel mogelijk aan de slag’?

Ik zal het eerlijk toegeven, ik met trainingen soms wel. Nu schijnt het al vrij bijzonder te zijn dat ik überhaupt intakes doe voor een training, maar ze kunnen echt beter. Vandaag kwam ik er bijvoorbeeld tijdens een eindgesprek pas achter waarom een cursist zo veel moeite heeft met het ontvangen van complimenten. Hij had een vader die zichzelf altijd vreselijk ophemelde. Mijn cursist doet uit afkeer daarvan het tegenovergestelde. Had ik dat maar eerder geweten, dan had ik er echt nog meer mee gekund in de training.. Stom! Dus, een klusje voor mij: intakes volgens IVB voor mijn trainingen ontwerpen!

Wat is volgens jou het voordeel van een goede intake? Wil je reageren op dit artikel? Graag! Het kan onderaan deze pagina.

Vind jij als professional kwaliteit leveren belangrijk? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’ en krijg elke maand nieuwe tips en inspiratie in je mailbox. Je krijgt dan ook het e-book over motivatie.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Meld je dan hier aan. Natuurlijk zijn je gegevens veilig bij mij en kun je je voor beide makkelijk afmelden.

Vragen staat vrij

De belangrijkste vragen worden vaak niet gesteld. De vragen die gaan over wie je nu echt bent, waar het voor jou om draait.. En dat zijn nu net de onderwerpen waar je zelf ook niet meteen over begint. Als je met mensen werkt is het wel de kunst deze informatie, bijvoorbeeld in een (IVB) Assessment, boven tafel te krijgen. 

Een tijd geleden was er een documentaire op televisie die ging over the Challenge Day. Dit is een beproefde Amerikaanse methode die veel op scholen gebruikt wordt (in Nederland heet het ‘Over de streep’) . Er wordt een grote groep kinderen steeds een (behoorlijk heftige) vraag gesteld die ze moeten beantwoorden door over een lijn te stappen. Het zijn heftige, confronterende maar prachtige, goed doordachte bijeenkomsten waarbij veel emoties vrij komen en waarbij kinderen elkaar veel beter leren kennen. Het effect van deze dag met vragen is dat de sfeer op een school beter wordt, kinderen minder gepest worden en er minder geweld is.

Alle kinderen die opgroeien hebben een periode waarin ze veel vragen stellen. Vaak tot de ouders er gek van worden. Als je groter wordt leer je het vragen stellen grotendeels af. Je wilt niet onbeleefd of dom lijken en gaat de antwoorden voor jezelf invullen.

Toch is dit zonde. Het stellen van vragen (en het geven van de antwoorden) verbetert het contact en het begrip tussen mensen. Het is ook ontzettend leerzaam. Toen ik net van school kwam en in de psychiatrie ging werken heb ik het meest geleerd van de patienten zelf. Ze vonden het helemaal niet erg (juist prettig) om mijn vragen te beantwoorden over de stemmen die ze hoorden en de wanen die ze hadden. De zaken die zij me vertelden zijn me altijd bijgebleven. Veel meer dan de theorie uit boeken.

Eigenlijk kun je alles vragen. Hoe impertinent of intiem misschien ook. De manier waarop je je vragen stelt is van veel groter belang. Ik geef er trainingen over, maar hier vast een aantal tips:

– Als je een moeilijke vraag wilt stellen, geef gewoon eerlijk aan waarom je het moeilijk vindt. Daarmee stel je jezelf kwetsbaar op en zal de ander heel vaak geneigd zijn dit ook te doen.

– Als je je vraag stelt op een respectvolle en gelijkwaardige manier zal niemand zich aangevallen voelen. Je kunt altijd aangeven dat iemand niet op je vraag hoeft te antwoorden als hij/ zij dat niet wil. Alleen al het feit dat je dat er bij zegt maakt dat de meeste mensen je vraag wel willen beantwoorden.

– Stel open vragen (beginnen met Wie, Wat, Waar, Wanneer, Hoe en Waarom) en wees oprecht geinteresseerd. Leer je weer verwonderen over de dingen net als het kind dat je vroeger was en stel de vragen die in je opkomen. Mensen vertellen graag over zichzelf.

Oordeel niet.

Van vragen stellen kun je dus veel leren. En ook degene die de antwoorden geeft leert er vaak van omdat het aanzet tot nadenken. Grijp je kans! Vragen staat vrij!

Vind jij als professional kwaliteit leveren belangrijk? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’ en krijg elke maand nieuwe tips en inspiratie in je mailbox. Je krijgt dan ook het e-book over motivatie.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Meld je dan hier aan. Natuurlijk zijn je gegevens veilig bij mij en kun je je voor beide makkelijk afmelden.