Waarom een burn-out ook een cadeau is

Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar als ik voor mezelf spreek kan ik zeggen dat mijn burn-out behalve heel vervelend ook echt een cadeau is. In mijn vorige blog vertelde ik er al over. Ik vind het echt heftig. Zo uitgeschakeld zijn. Vooral in het begin. En wat ik ook heftig vind is dat je steeds denkt ‘nu ben ik er wel weer’ en dat dat dan toch niet zo blijkt te zijn. Zo lastig in te schatten wat je wanneer wel weer kunt of toch nog niet.. Want in het begin heb je absolute rust nodig. Je kunt ook niks anders. Maar op een gegeven moment moet je ook weer oefenen met dingen gaan doen. En dat is waarom ik het een cadeau vind. Dat oefenen.

Het is voor mij nu nog steeds lastig. Ik woon nog op een vakantiepark wat niet ideaal is. Het is nog steeds balanceren met energie, maar die komt wel steeds meer terug. Ik kan meer, er ontstaat weer ruimte voor nieuwe dingen en de inspiratie borrelt de pan uit.

Ik heb het in dit blog vaak gehad over gedragsverandering. Nou, ik kan je zeggen, wil je echt veranderen, neem dan een burn-out! Dan moet je namelijk wel. Je bent te lang doorgegaan in oude patronen. Hebt te veel seintjes van je lichaam genegeerd. En dan kapt het er gewoon mee. In het begin herstel je door meer en beter slapen, eten en ademen. Zie mijn vorige blog. Maar je moet ook anders gaan denken (‘moeten’ hoort trouwens bij mijn oude denken, dus eigenlijk mag ik dat niet meer zeggen ;-)). Je mag je oude patronen loslaten en daar nieuwe voor in de plaats aanleren. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Maar het ‘voordeel’ van een burn-out is, dat als je weer op je oude manier aan de slag gaat, je lijf je dat onmiddellijk vertelt.

Mijn belangrijkste oude patroon is dat ik te veel in mijn hoofd zit en te weinig in mijn lijf. Veel aan het denken, weinig aan het voelen. Snel praten, hoog ademen of zelfs mijn adem inhouden. Met mijn aandacht ben ik dan vooral bij anderen en bij wat er moet gebeuren en te weinig bij wat ik zelf nodig heb of wil. En dat is uiteindelijk voor niemand goed.

Ik weet dat ik als ik lesgeef ik regelmatig even een momentje voor mezelf moet pakken en dan met mijn aandacht naar mijn lijf moet. Maar goh wat vergeet je dat snel. Laatst had ik een eerste lesdag van een nieuwe groep en ook een stagiaire. Hartstikke leuk allemaal en ik stuiter vol overgave de dag in. Super gefocust geef ik iedereen mijn volle aandacht. Als ze in groepjes bezig zijn pak ik niet mijn momentje, maar leg ik de stagiaire uit waarom ik deed zoals ik deed. Tot in de lunchpauze. Ineens ben ik bek af. Ik vertel het een collega die even langskomt voor een praatje. Hij neemt me apart, zet me in een stoel en laat me met mn aandacht naar mn lijf gaan. Het lukt niet echt want ik zit te veel in m’n overdrive en ik hoor de cursisten al weer binnen komen. Ik zet de knop om en draai een prima middag met de groep. Maar ik weet, ik heb vandaag te veel van mijn lijf gevraagd. En dat betekent de dag er na een lijf, inclusief hoofd, waar geen land mee te bezeilen is.

Dus, mijn nieuwe patroon gaat worden om voor de les, en misschien ook wel in de les, te starten met een klein momentje van rust. Even met mijn aandacht naar mijn lijf, mijn ademhaling, voelen wat er nodig is. Gelukkig heb ik mijn stagiaire om er voor te zorgen dat ik het ook echt ga doen!

De kunst van het roeien met de riemen die je hebt.

Ik voel irritatie opkomen. De organisatie waar ik een training voor ga geven heeft 15 mensen aangemeld. Ik heb iedereen een uitnodigingsmail gestuurd met een intakeformulier en het verzoek om even te laten weten of ze daadwerkelijk deel gaan nemen aan de training, want dat was niet helemaal zeker. Een week van te voren heb ik 1 reactie. Ik stuur een vriendelijke herinnering. De avond voor de eerste les heb ik 6 reacties binnen waarvan 2 zeggen dat ze later zullen zijn en 1 kan helemaal niet komen. Ze hebben goede redenen. Toch gebeurt er vanalles in mijn hoofd. ‘Pfff.. dit wordt een lastige groep..’, ‘Je kunt toch wel het fatsoen opbrengen om even te reageren’. Ik vul in dat het hard werken gaat worden, dat mensen niet gemotiveerd zijn en ik maak het persoonlijk. Ik voel mijn energie naar beneden gaan en mijn humeur ook.

'Roeien met de riemen die je hebt' M-PlooiGelukkig gaan op tijd mijn ‘alarmbellen’ af. Roep ik in deze training niet altijd tegen de cursisten ‘Wat je uitstraalt krijg je terug’? Hmmm… dan moet ik mijn eigen knop ook even omzetten.. Ik heb bij deze organisatie hele leuke groepen gedraaid. Waarom zou het deze keer anders zijn? Bij Combo zeggen we altijd ‘Je moet werken met de werkelijkheid zoals die is, niet zoals je zou willen dat die zou zijn’. Kortom, in dit geval ‘Roeien met de riemen die je hebt’.

Ok, ik laat het los. Onderweg in de auto vertel ik mezelf dat het niks met mij te maken heeft. Dat ieder mens mooi en leuk is (als je het wilt zien) en dat we samen er iets moois van gaan maken. Ik haal een paar keer diep adem en ontspan. Rustig zit ik in de ruimte, benieuwd naar wat er gaat komen. Ik maak contact met de 5 mensen die een voor een binnen komen druppelen. We bespreken de situatie zoals die is. Onrust in de organisatie door een fusie, veel zieken op de afdeling en daardoor zwaarbelaste medewerkers die hun uiterste best doen de boel draaiende te houden.

De training gaat over alles wat er nodig is om gedrag te veranderen. We leren dat alle principes die gelden bij hun cliënten, ook gelden bij henzelf en hun team, en ook bij mij als trainer met mijn cursisten. Ze leren dat als ze verandering te weeg willen brengen bij hun cliënten dat ook betekent dat ze zelf moeten veranderen en dat ze daar hun omgeving voor nodig hebben. Want, nog een uitspraak van Combo, ‘Je moet zelf de verandering zijn die je wilt zien’.

15 enthousiaste mensen in een groep die staan te springen om te leren is super leuk. Maar 5 mensen die ondanks alles toch op komen dagen, er samen het beste van maken en zo ook veel leren, is zeker net zo leuk. Elke werkelijkheid heeft zo zijn charme.

Wat herken jij uit dit blog in jouw werk? Laat je het weten in een reactie op dit bericht?

Kun jij als professional in het sociale domein elke maand een artikel met tips en inspiratie gebruiken om je cliënten zo goed mogelijk te begeleiden? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’. Je krijgt dan ook mijn 4 beste tips over hoe je zonder strijd mensen kunt helpen stappen te zetten in hun leven.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Dat kan ook!

Een goed voornemen, het kan werken!

fruitIk heb een goed voornemen. Ik twijfelde of ik dit blog nu wel zou schrijven. Is het niet te afgezaagd om in januari over goede voornemens te beginnen? Maar goed, ik blog vooral om mijn gedachtenspinsels met jullie te delen en dit houdt me bezig. Daarnaast gaat het natuurlijk over gedragsverandering. En daar kun je als professional in het sociale domein nooit genoeg over weten. Toch?

Mijn voornemen? Ik ga een nieuwe gewoonte kweken. Elke dag 1 stuk fruit eten. Is dat alles? Ja echt 🙂 En het gaat me lukken. Weet je waarom?

  • Het is een kleine stap. Elke dag 1 stuk fruit. Moet te doen zijn toch? Ik heb geen hekel aan fruit, ik at het alleen bijna niet. Ik weet wel dat het voedingscentrum zegt dat je elke dag 2 stuks fruit moet eten, maar elke dag 1 ipv geen vind ik al heel wat.
  • Ik wil het echt zelf (ben voor de jaarwisseling al begonnen) en ik heb goede redenen. Goed voor de gezondheid, energie en ik hoop dat ik dan slechte dingen (waar je dik van wordt) eerder laat staan. Ik kan ook zeggen nooit meer chips en chocola te gaan eten maar dat wil ik helemaal niet en gaat dus noooooit een haalbaar voornemen worden.
  • Dit is het enige goede voornemen wat ik heb. Of nou ja, het enige waar ik nu echt voor ga 😉 1 ding tegelijk, zodat ik me hier op kan focussen.
  • Het is super concreet. 1 stuk fruit per dag. Ik kan het afstrepen als het binnen is. Heel suf, maar dat geeft echt een goed gevoel.
  • Het is niet echt een straf, werken aan dit doel. Ik kan het leuk maken. Smoothie met rijpe banaan en cacaopoeder is net een chocolademilkshake en toch gezond! En ik mag mezelf best belonen als ik het volhoud. Waarom niet?
  • Wat ook werkt is om het op te schrijven en om het uit te spreken naar anderen. Dan kun je jezelf of kunnen zij je er weer even aan herinneren. Bij deze! Trouwens wel slim om alleen een voornemen uit te spreken dat je ook echt wilt en kunt halen 😉 Zie hier waar we de burgermeester van Amsterdam aan kunnen gaan houden.

Wat verder belangrijk is om je te realiseren bij het aanleren van nieuwe gewoontes is dat het even duurt voordat iets echt een nieuwe gewoonte is geworden. Er wordt gezegd minimaal 21 dagen en gemiddeld 66 dagen als je er elke dag mee bezig bent. Het hangt er natuurlijk vanaf hoe groot de stap naar de nieuwe gewoonte voor jou is. Dus niet meer boos of teleurgesteld zijn als je klant na 3 keer op tijd komen zich toch weer een keer verslapen heeft! 🙂

Elke-stap-naar-je-doel-is-er-een

Als laatste moet je niet beginnen met jezelf uitzonderingen toe te staan. Maar als het een keer mislukt is, is dat dus niet zo gek, en kun je gewoon opnieuw beginnen.

Hoe ga jij jouw klant helpen met zijn goede voornemens? En heb je ze zelf? Laat je het weten in een reactie?

Vind jij als professional kwaliteit leveren belangrijk? Klik dan rechtsboven aan de startpagina op ‘Meld je hier aan!’ en krijg elke maand nieuwe tips en inspiratie in je mailbox. Je krijgt dan ook het e-book over motivatie.

Wil je 4x per jaar mijn nieuwsbrief met informatie over mijn trainingen ontvangen? Meld je dan hier aan. Natuurlijk zijn je gegevens veilig bij mij en kun je je voor beide makkelijk afmelden.